สายนาฬิกาเหล็กของเราหักอย่างไม่มีสาเหตุ...ในตอนแรกไม่ได้เอะใจอะไร แต่ตอนนี้รู้แล้วว่ามันบอกอะไร...

วันนี้ฝนไม่ตก...ปวดหัว...หลับไปซักพักตื่นขึ้นมาเปิดคอม...

พี่จากไปแล้ว...น้องสาวเขา เพื่อนเรามาบอกข่าว...พี่เขาเกิดอาการช็อคขึ้นมา..พึ่งจากไปเมื่อวาณ...

คำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวก็คือ"ทำไมกัน...ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้" ไหนบอกอาการดีขึ้นแล้วไง...พี่เขาควรจะต้องมีความสุขสิ...
เมื่อวันเวลาที่คนเราอยากมีชีวิตอยู่ฟ้ากลับพรากเขาไป...เมื่อวันที่เขาทุกข์ทรมาณไม่มีใคร...และเขาต้องทนทรมาณต่อไปในคืนอันมืดมิดไปอีกนานแค่ไหน...บีอยากจะยืนข้างพี่เช่นท่บีเคยบอก...

การเข้ามาของพี่เปรียบเหมือนสายฝนที่ช่วยให้ต้นไม้ที่ใกล้แห้งตายฟื้นขึ้นมา...

น้ำตาไหล เสียงสะอื้นที่เงียบงันบอกว่าเรารักพี่เขามากแค่ไหน...เรายังมีเรื่องมากมายที่อยากจะบอกอยากจะเล่า...รูปภาพมากมายที่อยากวาดให้พี่...เราจะวาดรูปให้คนที่สำคัญกับเราเท่านั้น...

และของขวัญที่ทำไว้เนิ่นๆ...

รอยยิ้มที่เป็นหน้ากากพังทลาย...คงเหลือไว้เพียงแต่ตัวเราที่อ่อนล้า...ฉันเสแสร้งต่อไปไม่ไหว ร่าเริงต่อไปไม่ไหว

ในวันนั้น...ที่ได้พบกันที่นี่...หลังจากเราหนีจากพี่เขา ด้วยความกลัว ด้วยความเข้าใจผิด...พี่เขากลับมา มาพูดให้เราเข้าใจ...เราสัมผัสได้ถึงความเสียใจจากผู้ชายคนนี้  ไม่รู้ทำไม...ถ้าเป็นคนอื่นเราอาจจะหนีหายไม่กลับมาแล้ว..แต่กับพี่คนนี้...เราอยากคุยกับเขา...

เพราะรู้สึกว่า...เรามีอะไรที่คล้ายกัน..

ในตอนนั้น...ฉันสัญญาจะอยู่ข้างพี่ตลอดไป...

เราเป็นคนที่เศร้าไม่มีสาเหตุ...เพราะคิดว่าชีวิตนี้ไม่มีค่า ไม่มีความหมายอะไรเลย...ไม่มีใครเคียงข้างเราอย่างแท้จริง...

เมื่อพี่เข้ามาทำให้เรารู้ว่าชีวิตของเรามีความหมาย.. ความหมายเมื่อได้เป็นคนสำคัญของใครสักคน..พี่ทำให้เราหัวเราะออกมาจากข้างใน อย่างไม่เสแสร้ง...
เราอยากจะแบ่งความเศร้าออกจากบ่าของพี่...อยากเป็นน้องสาวที่พี่ชายพักพิง อยากให้พี่ยังอยู่ต่อ...

ฉันสัญญาจะอยู่ข้างพี่ตลอดไป... และอยากให้พี่อยู่ข้างฉันด้วย..

สายฝนจากลาไปแล้ว ต้นไม้แห้งเหี่ยวและจมอยู่กับพื้นดินที่เศร้าโศก...

มันห้ามไม่ได้...ดวงตายังมีน้ำตาคลออยู่ไม่หยุด...จากนี้ไปคงต้องร้องไห้คนเดียวไปอีกนาน...

"ถ้าข้างในมันเศร้าก็ไม่ต้องยิ้มออกมาหรอก.."
บีจะทำตามที่พี่เคยบอก...ขอบคุณที่ทำให้ชีวิตเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมีค่าขึ้นมา..ขอบคุณที่ทำให้บีรู้จักโต...ขอบคุณสำหรับคำแนะนำดีๆ...ขอบคุณ ขอบคุณ...

"หากได้พบกันอีกซักครั้ง...แม้คืนวันจะนานซักเพียงไหน...
เฝ้ารอคอยคืนและวันกลับย้อนมา...รอคอยวันได้พบกับ...เธอ..."

edit @ 16 Jun 2009 22:18:17 by 阿修羅姫 -เจ้าหญิงอสูร-

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

Tweet

ไม่รู้จะว่าไงดี..

เอาเป็นว่าถึงเวลาที่ต้องเศร้าก็เศร้า...

แต่เราก็ต้องเดินต่อไปเนอะ

สู้ๆนะคะ

#1 By ►Junsh◎ku on 2009-06-17 07:49

ถ้าหากว่าพี่คิดไม่ผิด คนที่น้องพูดถึงคงเป็นคุณซ่า(ถ้าไม่ใช่ก็ขอโทษด้วยนะคะ)

พี่พึ่งเข้าไปที่เว็ปของเขาและรู้ข่าววันนี้ ตอนแรกช็อกไปพักใหญ่เลยค่ะ ถึงพี่จะไม่รู้จักเขาเป็นการส่วนตัว แต่คอมเม้นต์น่ารักๆที่เขามาเม้นต์ที่บล็อกของพี่เสมอก็ทำให้พี่อมยิ้มและอ่านมันหลายๆครั้ง

วันนี้เขาจากไปแล้ว พี่รู้ว่าน้องคงเสียใจ แต่หลังจากร้องไห้แล้ว อยากให้น้องค่อยๆลืมตาขึ้น และมองดูรอบๆข้างให้ดีๆ

เขาจากไปแล้ว ปล่อยน้ำตาให้ไหล แต่อย่าเหนี่ยวรั้งความทุกข์ไว้จนกลายเป็นญาติสนิท อย่าให้การจากไปของเขา ได้พรากสิ่งดีๆในใจของเราไปด้วย

พี่เชื่อว่าเขาก็ไม่ได้ต้องการให้หนูทุกข์ใจหรอก ถ้าหากเขายังอยู่ เขาก็คงต้องการเห็นหนูที่มีความสุข big smile

เวลาจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ถึงจะดูไม่น่าเชื่อ แต่สุดท้ายแล้ว ในโลกที่แปรปรวนไม่คงที่ แม้แต่ความอาลัยก็ไม่คงที่เช่นกัน

สุดท้ายหนูจะเข้มแข็งขึ้น และพบว่าถึงเราจะไม่เห็นเขาด้วยตา แต่เขาก็จะอยู่ในใจของเราตลอดไป big smile

วันนี้พี่จะสวดมนต์ให้เขา และเชื่อด้วยใจจริงเลยว่า คนดีๆอย่างเขาต้องไปสู่ที่ที่ดีขึ้นแน่นอนค่ะ

ถึงจะเสียใจ แต่ขอให้เข้มแข็งไว้นะคะน้องบี

ปล. พี่เขียนยาวจนแทบจะเป็นเอ็นทรี่ได้เลยนะคะเนี่ย

#2 By mindfulness on 2009-06-17 18:24

รูปสวยม๊าก cry

#3 By eVeZaa on 2009-06-18 08:35

คะ เสียใจได้คะ พี่ก็เสียใจ แต่ยังไงๆ เราฝืนอะไรไม่ได้หรอกคะ เป็นเรื่องธรรมชาติ แต่มันอาจจะเร็วไป ทำใจให้เข้มแข็งนะคะ

แล้วมันจะผ่านไปได้คะ

ขอบคุณอีกครั้งกับการมาคอมเมนต์ในบล็อคคะbig smile

#4 By freeda on 2009-06-18 21:14