-AshuraHime - เพราะข้าไม่ใช่เจ้าหญิงที่รอเจ้าชาย

เมื่อวาณไปงานศพคุณพ่อเพื่อน
และไปงานวันเกิดเพื่อนมา

เป็นอะไรที่สุดขั้วจริงๆเกิดและ...ดับสูญ ...

แต่คนที่ไปสองงานนี้โดยไม่สละซักงานอย่างเราสุดขั้วกว่าไหมเนี่ย..

เริ่มจากงานศพ..เพื่อนผู้หญิงเราคนหนึ่ง เรารู้จักเพราะว่าเป็นแฟนกับเพื่อนเรามาขอติดรถมาด้วย..

ปัญหาก็คือสองคนนี้เลิกกันแล้ว ค่อนข้างจะไม่จากลากันด้วยดีด้วย...ครุมเครือ  เรารู้ทั้งรู้ว่าถ้าเพื่อนเราเจอหน้ากับเพื่อนคนนี้คงไม่ดีแน่ยิ่งมากับเราด้วย..แล้วเราจะไปอยู่กับเพื่อนคนไหนดีเนี่ย

พอเพื่อนผู้หญิงคนนี้เจอเพื่อนเราเดินมากับแฟนเก่าปัจจุบันก็คว้ามือเราไปจับแน่น...

กลืนไม่เข้าคายไม่ได้ อยากจะอ้วกออกมาด้วยซ้ำ คนนึงก็เพื่อนสนิทเรา คนนึงก็ไม่สนิทนักแต่ไม่อยากทิ้งเขาอยู่คนเดียวมันทรมาณ...เอามีดมาแทงเราดีกว่างี้อ่ะ...

เพื่อนเราไปนั่งบนพื้นข้างเณรที่บวชให้คุณพ่อ เราก็ไปนั่งด้วยแต่อยู่ห่างจากเณร
เณรดูสงบมาก เงียบ...คุยกับเพื่อนเราไม่กี่คำ ก่อนจะมองไปที่เมรุที่โลงศพวางอยู่

หลังจากนั้นก็มีเพื่อนสายวิทย์ทยอยกันมา นั่งที่พื้นข้างเณรบ้าง นั่งเก้าอี้บ้าง ...หลายคนพึ่งเลิกจากเรียนพิเศษมาเราเองก็เหมือนกัน โชคดีที่แม่รู้จักวัดก็เลยพามา
เจอเพื่อนเก่าที่ไปสายวิทย์หลายคน คืออยู่โรงเรียนเดียวกันแหล่ะแต่ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ บางทีเราเองก็ไม่กล้าจะทักกลัวหาว่าตีซี้เด็กสายวิทย์...

พอได้คุยก็ยังรู้ว่า ไอ้บักพวกนี้มันยังเหมือนเดิมเลยนี่หว่า...เคยกวนเราตอนม.3ยังไงก็ยังเหมือนเดิมแต่คำพูดสุภาพกว่าเดิม...(เอ้ะยังไง)

มีแต่เราที่เปลี่ยนสิน้ะ...

เพื่อนเก่าคนหนึ่งบอกว่า "แต่ก่อนบีเย็นชาอะ..บางทีถามก็ไม่ตอบ ตอนนี้บีเปลี่ยนไป ดูร่าเริงขึ้น พูดมากขึ้นด้วย"(บอกว่าที่เราพูดเริ่มไม่มีสาระชิชะ บักเกรียณนี่)

"แล้วมันดีหรือไม่ดีล่ะ?" เราถาม

"ก็ดี...."เหมือนมันอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไป

รู้รึเปล่า...เราไม่ได้มีความสุขเลยนะที่ทำตัวเสแสร้งร่าเริงไปแบบนั้น... ที่เราทำอะไรที่ฝืนตัวเองไม่ใช่เรา...เราหาความสุขไม่เจอ บนชีวิตที่เร่งรีบ บนชีวิตที่โกหกแม้กระทั่งความรู้สึกตัวเอง...เราร้องไห้เงียบๆไม่ต้องการให้ใครมาทุกข์ด้วย...เราหาสาเหตุไม่เจอ แล้วเราก็หยุดร้องไห้ แล้วเราก็ทำตัวร่าเริงต่อไป...

หลังจากนั้น ผู้บรรยายก็บรรยาย...เพื่อนเราที่อยู่ศิลป์จีนหันมากระซิบที่ข้างหูว่า"เห็นแบบนี้แล้ว..นึกถึงพ่อตัวเอง..."เขาเองก็เสียพ่อไปเหมือนกัน..แต่นานแล้ว...

เราจับมือเขาแล้วก็บอกว่าไม่เป็นไรนะยังมีเพื่อนอยู่...นานจนให้ยืนไว้อาลัยเราถึงปล่อย....

ไม่รู้ความรู้สึกนี้มาจากไหน...แต่เรารู้สึกคิดถึงพี่คนหนึ่งจับใจ ไม่ได้แช่งนะ...แต่อยู่ก็รู้สึกคิดถึง เป็นห่วง กลัว..ทั้งๆที่ก็อยู่ห่างกัน รู้สึกเหมือนหูอื้อเหมือนจะร้องไห้ขึ้นมาไม่มีสาเหตุ

...เรากัดฟันตัวเองมองเมรุด้วยสายตาเศร้าๆ แล้วบอกเพื่อนศิลป์-จีนที่อยู่ข้างๆ

"พัด..."

เพื่อนเราหันหน้ามาเป็นเชิงถาม

"เรากลัวจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มของเณรอีก...ว่ะ...เราไม่อยากให้เณรเศร้า.."
"ก็อย่าทำให้เณรเศร้าสิ..ดูชั้นสิ"

เพื่อนหันมายิ้มฝืนๆ เพื่อนเองก็เสียคุณพ่อไปนานมากแล้ว...แต่ก็ทำตัวร่าเริง...
.....

"แค่อยู่ข้างกัน...เป็นกำลังใจให้กัน...ไม่ทิ้งกันไปไหนก็พอ..."

เราหลับตาชั่วครั้งแล้วก็ค่อยๆเดินขึ้นเมรุเพื่อไปวางดอกไม้จันทร์ ไหว้ศพคุณพ่อเพื่อนแล้วเดินลงมา...บอกลาเพื่อนๆ

....

เอ็นทรี่หน้าจะเป็นงานวันเกิดเพื่อนแล้วกันนะค่ะ อยู่วันเดียวกันแต่ขออัพคนละเอ็นทรี่แล้วกัน ขอบคุณทุกคอมเม้นมากๆ